 |
|
Als men op pelgrimstocht gaat, begint men aan iets dat – hoe dan ook – tijd vraagt. Tijd om even afstand te nemen van het dagelijkse leven.
Wie op weg gaat, laat zich aanspreken door de mooie natuur en de eeuwenoude cultuur maar neemt ook tijd voor ontmoeting met andere mensen.
Wie pelgrimeert, komt ook soms een verborgen, misschien wel een verdrongen deel van zichzelf op het spoor. Ook al is men er zich niet altijd van bewust, toch draagt men steeds zijn eigen ‘rugzak’ mee, zijn oorsprong en verleden. Op pelgrimstocht leert men ze dikwijls beter in te schatten. Zo wordt de soms lange en moeilijke tocht voor veel mensen ook en lange reis naar binnen.
|